کنعان

|زیستن در اندوه و اشتیاق|

۳ مطلب در اسفند ۱۳۹۶ ثبت شده است

بی‌لشگریم، حوصله‌ی شرح قصه نیست...

زنگ می‌زنند که بیا دور همیم، برای شام ساندویچ می‌خریم. سر و صدای صحبت و خنده‌شان از پشت خط گوشم را پر می‌کند. من وسط مصیبت خودم گیر کرده‌ام، تا زانو توی گِل. دلم چقدر آن‌جاست. تا قطع می‌کنم زنگ در را می‌زنند؛ دست بر قضا خودم هم برای خودم ساندویچ سفارش داده بودم. کز می‌کنم گوشه‌ی مبل پذیرایی و مرغ ویژه‌ام را گاز می‌زنم همراه با سیب‌زمینی و سالاد. معده‌ام از هجم زیاد حسرت و غصه‌ای که همراه با لقمه‌هام فرو می‌دهم برآشفته می‌شود. درد می‌گیرد و تیر می‌کشد و سفت و سخت اعتراض می‌کند. چه درد آشنایی! از کِی شروع شد؟ از پنج-شش سال پیش. میانه‌ی جنگِ نابرابر قبلی که چقدر تنها بودم و از کجا می‌دانستم جنگ دیگری را هم تجربه خواهم کرد، تنهاتر... «اصلاً‌ فکر کن جنگه. توی جنگ هم یه وقتایی آتش‌بس می‌دن که کشته‌ها رو جمع کنن و به داد زخمیا برسن». همان پنج-شش سال پیش توی وبلاگ قبلیم نوشته بودم «توی بعضی جنگ‌ها از هر طرف که وارد شوی بازنده‌ای». چرا دارم همه‌چیز را تکرار می‌کنم؟ کوله‌بار دردهای کهنه روی دوشم سنگینی می‌کند. مگر قرار نبود وقتی به مقصد رسیدم پیاده‌اش کنم؟ مقصد را گم کرده‌ام. میدان جنگ مثل یک کابوس دائمی همه‌جا با من همراه شده. خسته‌ام. یکی باید به داد زخمی‌ها برسد.


* عنوان از غزل فاضل نظری.

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
یاس ..

اسفند

می‌گرید، می‌خندد، فریاد می‌زند، سکوت می‌کند، خشم می‌گیرد، مهر می‌ورزد، روزهایی را تا شب در خیابان و روزهایی را تا شب در تخت می‌گذراند، خودش را گاه در انزوا و گاه در هیاهوی جمع غرق می‌کند، و در همه حال عمیقاً خسته است.
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
یاس ..

وقت همچون خاطر ناشاد تنگ

نگران و ناراحت صف کشیده بودیم پشت در آی.سی.یو که مادربزرگم را فقط برای یک دقیقه ببینیم. کِی این همه اشتیاق داریم برای دیدن همدیگر؟ یک برگه داده بودند دست عمویم که رویش فقط دو کلمه نوشته بود no bacteria. همه حیران و مضطرب زل زده بودند به آن دو کلمه و برای هیچ‌کس معلوم نبود که این یک خبر خوب است یا بد. دلم می‌خواست از حلقه‌ی آدم‌های اندیشناکی که دور آن دو کلمه تشکیل شده بود عکس بگیرم و اسمش را بگذارم "پرتره‌ی ناپایداری زندگی".


*عنوان از مثنویات شیخ بهایی.

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
یاس ..